AUS 2: Voetsporen van de V.O.C.

Locatie: Perth
Reis: Perth-Rottnest Island-Perth
Weer: Zonnig enkele wolken, 25 graden
Muziek: Christina Aguilera- Ain't no other man
Hoogtepunt: Opnieuw pizza eten bij La Porchetta
Dieptepunt: Nachtelijke tonijnlucht in een hostel

In de Hay Street Mall van Perth loop ik een boekwinkel binnen. Niet eens vanwege de boeken, maar omdat de koffie er goedkoper én beter is. Daar liggen twee prachtige boeken. Allebei zeker tweeënhalve kilo zwaar. Van die boeken die je dolgraag in een boekenkast wilt zetten. Alleen heb ik geen boekenkast.

Backpacken draait namelijk niet alleen om vrijheid en avontuur. Het betekent ook leven uit een rugzak en afstand doen van spullen en comfort. Terwijl ik blader door foto’s van de beginjaren van U2 en een voorwoord van Desmond Tutu lees in een boek over Nelson Mandela, besef ik hoe vreemd dat eigenlijk voelt. Alles wat me interesseert moet wachten. Aandacht uitstellen, daar komt het op neer.

Hostelperikelen

Dat er twee weken geen update verscheen, betekent vooral dat er veel gebeurd is.

Mijn kermisavontuur zit erop. En wat voor avontuur. Volgens bronnen dicht bij de telmachine van de kermisbazen eindigde ik na acht dagen in de top drie van verkopers, tussen dertig medewerkers. Terwijl ik nog maar net een week in Australië was.

Ik vertelde eerder al over de Italiaanse meiden. Al snel kreeg ik last van wat insiders misschien het “Fabiana-gevoel” noemen: eten is heilig, overal moet over geklaagd worden en vooral heel veel “waarom?”.

“Waarom neem je een handdoek mee naar het strand? Dan heb je straks geen droge handdoek meer om te douchen.”

“Ik heb drie handdoeken meegenomen.”

Een iets te lang doorgekookte pasta bleek genoeg voor een complete avond chagrijn.

Het hostel zelf was ondertussen een ervaring op zich. Ik raakte volledig in de ban van “Wie is de Mol?”, alleen dan met koelkastdieven in plaats van saboteurs. Een paar stevige snurkers joegen me al snel een dorm uit. Daarnaast waren er nachtelijke telefoongesprekken, ruzies en mensen die om vier uur ’s nachts hun ringtone een uur lang lieten afgaan omdat ze te lui waren om op te nemen.

Gelukkig verhuisde ik net op tijd van kamer. Diezelfde middag bleek mijn oude bed namelijk gebruikt te zijn voor een nogal hartstochtelijke ontmoeting, vertelden de geschokte Italianen later.

Mijn nieuwe kamer was gelukkig iets rustiger. Er lag vloerbedekking en er was maar één echte nachtelijke onruststoker. Dan tel ik de beroepsalcoholist niet mee die om vier uur ’s nachts tonijn met brood at op zijn bed en ondertussen zo stil mogelijk cornflakes probeerde te eten. Nee, ik bedoel de Franse jongen die eerder al verhitte discussies had gevoerd met Egyptenaren bij de pooltafel, uitgebreid sprak over zijn mannelijke behoeften en vervolgens complete gesprekken voerde in zijn slaap.

Inmiddels zit ik alweer in een nieuw en vooral goedkoper hostel.

Backpackmomenten

Hannah zit naast Philip in de taxi. De Italianen daarnaast. Ik zit voorin. We rijden naar de showgrounds voor onze eerste werkdag op de kermis.

De avond ervoor had ik Hannah al ontmoet: een energieke blonde Engelse van achttien. De andere kermismedewerkers waren ervan overtuigd dat zij door haar uitstraling massa’s klanten zou trekken. Ze kwam zelfverzekerd over.

Twee dagen later sloeg de sfeer compleet om.

Na amper twee uur werken op zaterdagavond vond Philip een brief op zijn bed. Zeven maanden voorbereiding op deze reis met zijn oude schoolvriendin Hannah eindigden met een afscheidsbriefje. Haar 21-jarige vriend had problemen met hun reis samen en bovendien had ze heimwee gekregen. Terwijl haar telefoon ergens boven de Indische Oceaan uitstond, had Hannah besloten direct terug naar Engeland te vliegen.

Na acht dagen Australië zat haar reis erop.

Philip was er kapot van. En ook dat hoort bij reizen.

Picknicktafel op de patio

De gitaar verschijnt op tafel. Mijn buren aan de picknicktafel hebben inmiddels een paar biertjes op. Een Israëliër heeft me net bijgepraat over de situatie thuis en ondertussen maken we grappen met Engelse meiden. We zitten op de patio van een spotgoedkoop en behoorlijk aftands hostel. Onder een palmboom hangt een ontspannen sfeer. De Japanners aan de tafel naast ons eten zwijgend verder uit een enorme pan noodles. Een Engelse jongen begint Britpop te spelen op zijn gitaar en ineens lijken de sterren helderder te schijnen. Misschien omdat de straatverlichting uitvalt.

De meiden zingen mee. De Israëliërs blijken verrassend westers. Oasis en Keane klinken moeiteloos over de patio. Zelf neurie ik mee met U2. Naast me wordt een joint opgestoken, de Tooheys New blijft rondgaan en de nacht lijkt eindeloos te duren.

Friesland en doubel U EE

Behalve bijkomen van de Royal Show blijf ik me verbazen over de vriendelijkheid van de inwoners van Western Australia. Mensen maken spontaan praatjes in de bus of gewoon op straat.

Ook bezocht ik het wrakkenmuseum van Fremantle. Alleen de naam klinkt al mooi. De stad heeft een gezellige haven, een centrum vol gebouwen uit de goudkoortsperiode en tegelijkertijd een enorme cargohaven met kranen en containers.

Binnen tien stappen in het museum sta je ineens oog in oog met een echt wrakstuk van de Batavia, het beroemde VOC-schip dat in de zeventiende eeuw verging voor de Australische kust. Geen anker of klein voorwerp, maar een indrukwekkend stuk van het achterschip zelf.

Het schip liep bij Geraldton op een rif nadat een bootsjongen het koraal had aangezien voor maanlicht op zee. Kapitein Francisco Pelsaert voer vervolgens drie maanden naar Batavia om hulp te halen. Ondertussen greep onderkoopman Jeronimus Cornelisz, afkomstig uit het Friese Makkum, zijn kans. Hij stichtte een soort eigen koninkrijk op de eilanden en liet meer dan honderd schipbreukelingen vermoorden.

Met hulp van overlevenden op een nabijgelegen eiland wist Pelsaert uiteindelijk de muiters te arresteren. Tijdens de terugreis naar Batavia werden ze gegeseld, verminkt en uiteindelijk opgehangen.

Verderop in het museum ligt ook de metalen plaat die ontdekkingsreiziger Willem de Vlamingh in 1696 achterliet aan de westkust van Australië. Opnieuw een onverwachte link tussen Friesland en Western Australia.

Rottnest. Roadtrip

Nog meer sporen van Willem de Vlamingh vond ik op Rottnest Island. Hij noemde het eiland ooit “Rattennest”, omdat hij de quokka’s aanzag voor grote ratten. Samen met de twee Duitsers die ik tijdens een pubcrawl in Northbridge ontmoette, volg ik nu onbewust de sporen van de VOC. Deze week vertrekken we richting het noorden voor een echte roadtrip.

Naar plekken waar het nóg warmer is.

God bless ya!