AUS 4: Mislukt..... maar niet teleurgesteld

Locatie: Sydney
Reis: Broome- Halls Creek- Wyndham- Kununurra-Darwin- Sydney
Weer: Noorden: Heet en vochtig Zuiden: lekker weertje, 25 graden soms een bui
Muziek: U2/ Greenday -The Saints are coming
Hoogtepunt: U2 live@ Olympisch stadion Sydney
Dieptepunt: De migration policy in Perth

 Kamelen tijdens een zonsondergang op Cable Beach

De titel boven deze update zal waarschijnlijk wat wenkbrauwen doen fronsen. De uitleg komt vanzelf. En gezien alles wat er gebeurd is, beloof ik alvast dat er volgende week weer een update volgt. 

Dag 15-19: Te heet. Te veel muskieten. Te veel zweten.

De tropische hitte van Broome haalt bij iedereen het tempo eruit. Het is er vochtig, warm en benauwd. Overal zie je zwetende mensen. Binnen één dag leerden de Duitsers en ik dat het geen zin had om hier te veel plannen te maken. Het belangrijkste was simpelweg: koel blijven.

Onze dagen in Broome bestonden daarom vooral uit rustig ontbijten, boodschappen doen, ons opnieuw insmeren tegen de muskieten en luieren onder een palmboom. Natuurlijk gingen we ook regelmatig naar het beroemde Cable Beach. Niet voor de toeristische kamelenritten, maar om te zwemmen, surfen en boogieboarden. Alsof dat nog niet genoeg was, vonden we er ook dinosaurussporen.

Maar wat is het hier heet.

Volgens mij moet iedereen die in Broome niet tot rust komt serieus therapie overwegen.

Wolff creek, 's werelds tweede grootste krater

Dag 20-24: The Kimberley

Nee, denk niet aan Nederlandse caissières met een hoge kuif en gouden naamkettingen. Dit is de echte Kimberley: Ancient Australia.

Een immens gebied waar Aboriginal gemeenschappen al duizenden jaren leven. Een landschap van baobabbomen, rotstekeningen, watervallen en diepe kloven vol krokodillen. Vanuit Broome rijden we eerst naar Derby, waar we een middag gaan mudcrab-fishen, en daarna verder naar Aboriginal town Halls Creek.

De afstanden hier zijn enorm. Soms rijd je een hele dag zonder veel mensen tegen te komen. Bij een afgelegen roadhouse stoppen we voor benzine. Achter de pomp neuriet een man zachtjes mee met bluesmuziek van Elvis Presley die uit krakende jaren-zeventig speakers klinkt.

Ons doel is Wolfe Creek Crater, een meteorietkrater van achthonderd meter breed, en daarna de beroemde Bungle Bungle Range. Voor dat laatste heb je een 4WD nodig. In Halls Creek is er geen te vinden. Een vlucht vinden we te duur en bovendien “not done”. Je moet zulke plekken ervaren: lopen, klimmen, zwemmen, zweten.

Met de “Mustang” rijden we anderhalf uur over dirtroads naar Wolfe Creek. Fenomenaal.

Via Wyndham bereiken we daarna Kununurra, waar we alsnog een 4WD huren. De verhuurster verklaart ons voor gek wanneer we zeggen dat we de Bungles in één dag willen bereiken.

“We are not normal tourists.”

En dat blijkt.

Deze UNESCO-plek is nauwelijks te beschrijven. Je moet het zien om het te geloven. Zonder hordes toeristen beleven we het landschap helemaal voor onszelf. Mystiek, stil en overweldigend mooi.

Eén van de indrukwekkendste plekken die ik ooit in Australië heb gezien.

Purnululu ( The Bungle Bungles)

Dag 25-29

Waar het misging

In Kununurra staan we op een caravanpark aan een groot stuwmeer. Inclusief krokodillen die ’s nachts soms tot vlak bij je tent komen. Gelukkig zijn het freshwater crocs. De muskieten zijn vervelender dan de “snappies”. Tijdens de Melbourne Cup zetten we in Hotel Kununurra een kleine weddenschap op een paard. “The race that stops a nation.” Heel Australië kijkt drie minuten lang naar vierentwintig paarden die strijden om de cup. Vrouwen lopen rond alsof ze op de tribune in Melbourne zitten, mannen drinken bier en eten pubfood. Zelfs hier, in het afgelegen noorden.

Ondanks de droogte en late cyclonen wordt er rondom Kununurra nog volop mango’s geplukt. De Duitsers melden zich met hun work & holiday-visum bij een jobshop. Ik probeer opnieuw mijn geluk. En opnieuw lukt het. Tenminste, even. Na drie uur werken word ik alweer van het veld gehaald.

“Sorry mate, beter dat je stopt.” Ze hebben gelijk. Ik wil mijn sponsorvisum niet op het spel zetten.En juist dan komt het echte nieuws. Op mijn mail verschijnt een uitnodiging voor een interview bij immigratie in Perth.

Eindelijk.

Na drie weken roadtrip neem ik afscheid van de Duitsers. Zij blijven achter tussen de mango’s, waar het werk zwaar is en het sap brandplekken veroorzaakt. Ik vlieg door naar Darwin om daarna verder te reizen naar Perth. In Darwin is het nóg warmer en vochtiger dan in Broome. Zeven jaar geleden was ik hier ook al eens. Inmiddels is de stad uitgegroeid tot een soort mekka voor Outbacktoeristen. Ik praat met Nederlanders, drink Guinness in een Ierse pub en bezoek het museum van de Northern Territory. Tussen Aboriginal manden en oude artefacten gaat mijn telefoon. Een Australisch nummer.

Het is de Poolse agente die mijn visumaanvraag begeleidt.

“Je hebt maandag je interview toch?”

“Ja.”

“En je hebt één jaar werkervaring?”

“Yes.”

“Oh… sorry. Dat is niet langer genoeg voor een 457-visum.”

Daar gaat het mis. Na een korte uitleg blijft er eigenlijk maar één gedachte over: Kut. Het geld dat bedoeld was voor mijn vlucht naar Perth gebruik ik voor een enkeltje Sydney. Omdat dat goed voelt. Omdat het daar koeler is. En omdat U2 er speelt.

Your eyes make a circle

De dag van die vlucht voelt nog steeds zwart. Mijn plan is verdwenen. Mijn missie ook. En ik weet niet goed wat er nu komt. Ik mis overzicht. Structuur. Grip op mijn eigen situatie. Door allerlei pechmomenten ben ik dat gevoel de afgelopen maanden langzaam kwijtgeraakt.

Maar dan kom ik aan in Sydney. God bless Sydney.

Deze stad heeft iets magnetisch. Een soort X-factor. Ik houd van Sydney, zonder mee te doen aan de eeuwige rivaliteit met Melbourne. Ik wil hier mijn gedachten ordenen. Misschien wat zwart werk vinden. Opnieuw een visumprocedure starten zie ik voorlopig niet zitten. Daar heb ik het geld niet voor en ik wil niet leven op mijn creditcard. Tijdens de landing boven Botany Bay klinkt “Beautiful Day” van U2 door de Qantas-speakers.

Wanneer ik incheck in het hostel staat er toevallig een meisje naast me in een Vertigo Tour-shirt.

“Weet jij of er nog kaarten zijn?”

Nog geen dag later sta ik, tot mijn eigen verbazing, in het Olympisch Stadion van Sydney. Pfff. Dat ik hier sta.

Samen met de Ieren uit mijn hostel ga ik ook naar het derde concert. De Australische fans zijn ongekend enthousiast. Nog voordat Kanye West als voorprogramma begint, hangt er al een enorme spanning in het stadion. En zodra in het donker de eerste lichten aangaan voor “City of Blinding Lights” ontploft de sfeer. Vergeleken met Amsterdam, anderhalf jaar eerder, klinkt alles beter. De band ook.

Staanplaats: 2 meter vanaf onderste cirkel

Vanaf de eerste minuut spat het plezier van het podium af. Soms voelt het stadionconcert bijna intiem, zeker wanneer Bono op amper vijf meter afstand staat te zingen. Dan klinkt ineens “Mysterious Ways”.

“The Lord is in the house!” roept Bono. Misschien heeft hij gelijk.

Er komt veel voorbij uit de periode 1980-1990:
“Angel of Harlem”,
“I Still Haven’t Found What I’m Looking For”,
“I Will Follow”.

Precies de nummers die ik in 1999 leerde kennen in een fruitplukhostel in Griffith en in een hobbelende auto op Kangaroo Island. De cirkel is rond. Dankzij het publiek in Sydney zet dit concert zelfs Amsterdam in de schaduw. Wat een gigantische belevenis. En nu heb ik mijn verhaal weer braaf opgeschreven. Misschien ben ik voor kerst weer thuis. Misschien vind ik toch nog een beetje geluk en blijf ik langer weg. Wie het weet, mag het zeggen.

Houd de site in de gaten.