Het einde van Onbekend Terrein - Theo Maassen

Ik ben fan. Van de fenomenale Theo Maassen. In mijn ogen kan hij niets fout doen. Met als laatste wapenfeit zijn voorstelling 'Onbekend Terrein'. Waarmee op deze meesterlijke manier afsluit:

Als iets niet ideaal is, dan zijn het wel ideale omstandigheden

het leven woekert, is spontaan

het plant zich voort, het wil bestaan

het groeit, het bloeit

het existeert, het is gulzig het begeert

het eet drinkt het vecht, het vrijt

het explodeert van geiligheid

dan even niks, houdt het zich schuil

wacht op zijn kans, gaat op zijn muil

Maar richt zich op en keer een keer op keer blijft het proberen, wil het meer

Het zindert, het hunkert, het ontdekt, grenzen worden opgerekt

Het stoot zich en ervaart de pijn

Gebruikt zichzelf als proefkonijn

Maakt fouten uiteraard, maar die zijn de moeite waard

het past zich aan het, het muteert zoals het is geprogrammeerd

het is instinct een oergevoel

het stort zich in het strijdgewoel

het wint, verliest het speelt gelijk

het loopt in zeven sloten tegelijk

het zoekt geluk, het zoekt genot

Soms verveelt het zich kapot

Voert oorlog nu, omdat het dat niet laten kan

Het huilt, het lacht, het wordt verliefd

het leest een boek over Wim Kieft

Het doet maar wat, heeft geen idee

denk zelf van wel, Hola die jee

Het feest, het beest, het herstelt

Het jaagt liefde na of geld

Het wankelt, maakt een rondedans

maar is nooit echt in balans